Oaxaca, Mexico

Het grootste nieuws van deze week: Wacko Jacko is niet meer... en men zal het hier geweten hebben. Overal waar je komt draaien ze wel een of ander liedje van de man. RIP, hombre!
Wat betreft Oaxaca city: grote stad, overal kraampjes met zowel eten als allerlei spulletjes of lokale kledij, heel wat zilverwerk (grootste exportland van zilver), marktplaats waar nog steeds elke dag een manifestatie gehouden wordt en evenzeer omgeven wordt door terrasjes waar de mensen gezellig van hun koffie nippen. Door de straten galopperen er geregeld feestende mensen met een gay parade als afsluiter. Het is een veeleer moderne stad, maar met een groot vleugje cultuur en geschiedenis. Hier en daar rijzen kerken en gebouwen in barokke stijl boven de kleine kleurrijke huisjes uit. Met als klap op de vuurpijl geweldig veel toeterende kevertjes die door de straten vlammen.
Naar eten toe, dan is de specialiteit hier gegarandeerd de 'mole', een saus bereid met 17 verschillende ingrediënten waaronder de huisgemaakte chocola. Hét drankje is dan weer de 'Mezcal', lijkend op tequilla, maar heel wat meer rokerig! Muy fuerte! Verder heb ik ook de mogelijkheid gehad om een grasshopper te proberen, een soort insect die je moet eten als je ooit terug wil keren naar Oaxaca (zo zegt de legende), maar waarvoor ik toch maar vriendelijk gepast heb. Jawel, ben nog steeds veggi...

Mijn zoektocht naar vrijwilligerswerk is wat in mineur geëindigd. Men vindt het hier namelijk erg vreemd dat iemand zijn hulp aanbiedt zonder er iets voor terug te vragen. Wat volgde waren vele gesprekken, maar mijn tijd hier was helaas ook beperkt. Uiteindelijk ben ik wel weer aan de slag gegaan als juf engels, dit keer voor meisjes tussen 19 en 30 jaar die hier in een soort home verblijven terwijl ze studeren aan de unief. Onze opdracht bestond erin om hen op een spelende, leuke manier wat engels bij te brengen. Ze krijgen echter ook spaanse les. Er leven hier namelijk nog heel wat indigene volkeren, afstammend van de Azteken of de Maya's, die hun eigen taal spreken en bijgevolg weinig tot geen spaans spreken laat staan schrijven (was trouwens ook zo in Guatemala).

Om er even van tussenuit te kruipen, ben ik dit weekend op toer geweest. Ik mocht een van de grootste bomen ter wereld aanschouwen in El Tule, zien hoe men hier de traditionele tapijten weeft, de ruïnes van Mitla bezoeken, zwemmen in zwembaden met een prachtig uitzicht op het Mexicaanse landschap en afsluiten met een Mezcal-proeverij.
Als afsluiter kan ik jullie nog vertellen dat België niet echt bekend is onder Mexicaanse (alsook Guatemalteekse) bevolking. 1 ding herinneren ze zich echter allemaal als ze 'Belgica' horen: onze eigenste echte "Jean-Claude Ban Dam".
Voila, er wacht me binnen enkele uren opnieuw een 15u durende busrit naar Palenque. Ik bereid me ondertussen al voor op de 10-tallen politiecontroles onderweg. Je kan tenminste zeggen dat de flikken hier 's nachts wel degelijk werken, hehe. :o)

Marriachi!!