Happy X-mas!

Lustige lezers,

"The proper behavior all through the holiday season is to be drunk. This drunkenness culminates on New Year's Eve, when you get so drunk you kiss the person you're married to."

I'm a little bit older, a little bit wiser, a little bit rounder, but still none the wiser.
Ik wens jullie allen een knallend uiteinde en een spetterend begin!
Have fun and smile!!

Sydney --> Melbourne --> Tasmanië

G'day Maaates!
Er zijn weer iets meer dan 2 weken voorbij sinds mijn aankomst in Australië. Aangekomen in Sydney mocht ik er mijn verrassing (die eigenlijk geen echte verrassing meer was) begroeten. Desalniettemin zeer tevreden ermee. De eerste twee dagen Sydney verkend, de oudste, grootste en meest diverse stad (haven, strand, parken, oude gebouwen, nieuwe wolkenkrabbers en bovendien weer een gans gamma aan westerse maaltijdkost). Het is een bruisende stad met heel wat dingen te zien en te doen. Om maar meteen het meest herkenbare icoon te noemen: het operahuis, met de harbour bridge op de achtergrond (kostplaatje van 20 miljoen dollar voor de bouw ervan). We zijn verder langs de toeristische haven gewandeld en door de botanische tuinen alwaar we van de vele kruiden hebben geproefd en een eerste kennismaking gehad hebben met de flying foxes (of vleermuizen) die talrijk in en rond de bomen vertegenwoordigd waren. Dag 2 zijn we naar de zoo getrokken (beesjes!) en door 'The Rocks' gelopen, de buurt waar de eerste Europeanen zich gesetteld hebben en dus vol oude gebouwen en kitschy cafeetjes. Vanuit Sydney de nachttrein naar Melbourne genomen om dan de nachtferry naar Tasmanië te nemen. Opvallend aan Melbourne waren de vele fietsers en lastige vliegen die je hoofd ambeteren. Nog even wat rondgewandeld en de volgende morgen Tasmanië binnengewandeld. Na heel wat rekenwerk bleek een auto huren de beste optie om er rond te toeren. Eén ding kan je namelijk wel zeggen van Australië in het algemeen, het is hier duuuuur (en des te meer als je van Centraal-Amerika komt)!

Tasmanië heeft een oppervlakte van circa 2x België en is vol van nationale parken (17) en world heritage gebied. Bijna de helft van Tazzie staat onder natuurbescherming en je vindt er meer dan 1000 km aan wandelwegen. In 9 dagen hebben we toch 2000km gereden en zo het meeste van deze zuidelijke deelstaat kunnen bezichtigen. Om de kosten nog wat verder te drukken, eveneens besloten om in onze gloednieuwe vriend, de Hyundai Getz, te overnachten. Met als gevolg dat douchen schaars was en ik het gevoel heb toe te zijn aan nieuwe heupen en knieën, om nog maar van de kou te zwijgen. Gelukkig konden we ons elke dag opwarmen aan een fikse wandeling van 8-9km (of 3-4u wandelen). We zijn onder andere in Cradle Mountain-Lake St.Clair national park geweest, 160 000 ha groot met het diepste zoetwatermeer van Australië (190m). Het was ook vreemd te zien hoe om de zoveel kilometer het landschap helemaal verandert. Van soort steppe tot regenwoud tot landbouwvelden en dan langs de oostkust tal van mooie baaien en stranden. Wineglass bay, waar we een rappe duik in het koude water genomen hebben, en Bay of Fires met z'n mooie vuurtoren. Kortom witte stranden met fijn zand, roze gekleurde granietrotsen en kristalhelder water.
Naast al dat natuurschoon en vele dieren als kangoeroes, wallaby's, wombats, echidneys,... ook even halt gehouden in Hobart, de hoofdstad en tevens Australië's tweede oudste stad. We zijn er vooral heengegaan om de Salamanca Market aan te doen, een markt vol Tasmaans handwerk, en er zeevruchten te eten. Bovendien staan er ook nog heel wat 19e eeuwse bewaarde arbeiderswoningen.
Port Arthur is dan weer het historisch centrum, de oude gevangenissite, alwaar criminelen er tussen 1830 en 1877 heen gebracht werden om er hard labeur te doen. Port Arthur was eigenlijk een oud dorpje gebouwd rond de gevangenis. De meeste gebouwen zijn nog half bewaard gebleven en een kijkje in de vele cellen en de verhalen erbij geven menigeen een rilling over de rug.

Voor de rest is iedereen hier al een tijdje enorm in de ban van kerstmis. Je ziet velen rondlopen met kerstmutsen op en langs straat is er volop versiering en grote kerstbomen. Een erg positief punt hier is dat er overal waar je komt openbare toiletten voorhanden zijn, gratis en voor niets en zelfs langs de weg aangeduid door pijltjes. Hoe handig! Eveneens in parkjes naast vuilnisbakken hondenpoepzakjes te vinden. Iets waar ze in België voor mijn part een voorbeeld aan mogen nemen. Je kan er bovendien ook een stukje snelweg adopteren...

En zo zijn we terug in Melbourne, waar de graden gisteren opliepen tot ver in de 30 en de vliegen weer volop rond ons hoofd vlogen, op zoek naar een auto om ons verder de outback in te brengen!

Fiji

Witte stranden, turquoise lagoons, wiebelende palmbomen,... BULA VINAKA! Welcome to Fiji!
De 330 eilanden van Fiji hebben veel weg van wat velen het paradijs noemen. Geen gevaarlijke dieren of ziektes om je zorgen over te maken (uitgezonderd Aids die hier wel de grootste zorg is).
Bij aankomst zie je meteen dat toerisme de grootste inkomst is. Velen trekken gewoon een week naar de Mamanuca en Yasawa-eilanden en hoppen er van het ene naar het andere eiland om er te chillaxen, snorkelen en zonnebaden in een of ander luxe resort. Ik ben eerder uit op het culturele aspect en besloot daarom om mijn eerste week het grote Viti Levu-eiland in te trekken. De laatste week zou ik dan ook wat eilanden aandoen. (Later, na een dag in een backpack resort op het strand doorgebracht te hebben en me na een 2-tal uur al verveelde, besefte ik dat ik dit geen 7 dagen zou kunnen volhouden. Toch wat meer activiteit nodig.) Mijn eerste dag in Nadi maakte ik meteen kennis met de kava-traditie. Kava is de nationale drank gemaakt van de wortels van de peperplant en wordt vaak geofferd (sevusevu) als deel van een welkomstceremonie in een leefgemeenschap of village. Het wordt gedronken uit een halve kokosnootschelp (bilo) en ziet eruit als een modderdrankje. Voor en na het drinken wordt er een paar keer in de handen geklapt. Ik kan met niets vergelijken waarnaar het smaakt -alvast geen peper- maar je lippen en tong krijgen wel een verdovend gevoel. Afijn, Nadi is niet echt de leukste plaats om te vertoeven, hoewel je er wel een duidelijk zicht krijgt op de verschillende culturen die in Fiji aanwezig zijn. Je hebt er eerst en vooral de ‘native Fijians’ die voor mij sterk op de Maori lijken. Het zijn grote mannen en vrouwen, brede neus, kloeke gestalte. Zowel mannen als vrouwen dragen af en toe een bloem achter de linker of rechteroor (links:getrouwd; rechts:single). Mannen dragen meestal een felgekleurd en bedrukt bloemetjeshemd, vaak gecombineerd met een soort rok. Vrouwen dragen een soort variatie op de sula of sarong. Vervolgens zijn er ook de ‘Fiji-indians’, Indiërs die voornamelijk als werkkrachten naar Fiji gebracht werden en er uiteindelijk bleven. Ze maken 38% uit van de totale populatie in Fiji en zijn eigenaars van heel wat winkeltjes en restaurants. Typisch is dat ze je ook aanspreken met ma’m (yes ma’m, of course ma’m, certainly ma’m, thank you ma’m…). Voor de rest zijn ook China, Europa, Australië en Nieuw-Zeeland goed vertegenwoordigd, alsook een mix van al deze.

Dag 2 ben ik verder de zuidkust gaan verkennen, de bus op naar Sigatoka Sand Dunes National Park. Grappig is dat de bussen hier geen ramen hebben, lekker frisjes dus, en er werkers met kruiwagens klaar staan om de bagage van de passagiers te vervoeren. Zoals de naam zegt is het Sand Dunes Park een gebied van 680 hectare duinen die op plaatsen tot 80m hoog rijzen. Het geeft mooie uitzichten op de omgeving en geeft je af en toe het gevoel alsof je in de woestijn bent.

Na een dagje rusten in een backpackerresort langs de coral coast doorgereisd naar Suva, de hoofdstad. Vol marktjes, winkels en oude gebouwen naast talrijke wolkenkrabbers was voor mij een bezoek aan het museum het interessantst alwaar je een goed beeld krijgt op de geschiedenis en vroegere tradities (oa kannibalisme) van het land. Verder zijn er overal ook rugby-velden te vinden, de sport, en is iedereen al volop in de kerstsfeer. De kerstboom is reeds present en in de reclame zie je de kerstmutsen verschijnen. Om nog niet te spreken van de muziek.

Van Suva de ferry op naar Ovalau eiland waar Levuka zich bevindt. Levuka was de oude hoofdstad en lijkt nu wat op een uitgestorven cowboy dorpje. Voor de rest bestaat het eiland uit vele kleine leefgemeenschappen met een ‘chief’ die regeert en aan wie je toestemming moet vragen om de gemeenschap in te mogen. De mensen zijn er ongelooflijk vriendelijk en gastvrij en de mañana mentaliteit van in Centraal-Amerika is er heel sterk aanwezig. Hier noemen ze het gewoon Feejee time! Heb er ook een kerkdienst meegevierd. Min of meer gelijkend op de dienst thuis, behalve dat er veel gezongen wordt en de priester tussendoor af en toe een grapje maakt. Op de terugweg naar Nadi nog een stop in Pacific Harbour gemaakt waar de Beqa lagoon is – with world-class scuba diving. Moest ik dus met mijn eigen ogen zien. En inderdaad, ben er naar een scheepswrak gedoken, 30m diep en dus dieper dan ik eigenlijk met mijn certificaat mag duiken en onderweg ook geweldig kleurrijke vissen, blauwe zeesterren en een white-tipped reef shark gezien. Duik nummer 10 zit erop, joehoew!

En zo heb ik mijn laatste 4 dagen op de toeristeneilanden doorgebracht. Gestart in de Yasawa groep (30 eilanden) waar de grotere en meer beboste eilanden gelegen zijn en geëindigd op Bounty eiland (helaas zonder enige bounty-snack aanwezig), één van de ‘party-eilanden’ in de Mamanuca-groep (32 eilanden). Heb er vooral gesnorkeld (Fiji heeft 10 000 km² koraalrif, waarin duizenden soorten vis, planten en dieren leven, te vergelijken met regenwouden qua biodiversiteit. Ideaal om te snorkelen dus!)en mijn huid een bruiner teintje gegeven.

Bij deze zit ook mijn Feeje time er reeds op en ben ik nu sinds 4 dagen in Sydney, Australië! Kangoeroetime!

Seqa na leqa!