Ahoi schippers! Dag nummer 18 in Honduras, nog steeds zonder stempel maar wel een duikbrevet rijker, woehoew!! Het is haast onbeschrijflijk wat een geweldige ervaring het is om de onderwaterwereld te verkennen. Met enkel je eigen ademhaling op de achtergrond is het rustig in het water hangen en de vissen (waaronder wel 100-en Dory's), schildpadden, inktvissen en koralen bekijken en op zoek gaan naar verborgen onderwaterschatten. Alles is er ook heel kleurrijk. Heb ondertussen 8 duiken in mijn gloednieuwe logboek staan en hoop dat er nog een paar bij mogen komen in de loop van mijn reis. De regel geldt dat je je 100ste duik naakt doet, ben ik te weten gekomen toen ik tijdens mijn eerste duik een bende naakten zag passeren. Helaas zat er de laatste 2 dagen geen duik meer in voor mij aangezien ik zo nodig overal op mijn blote pekkels moest rondtjaffelen en mezelf 5 grote splinters in mijn voet cadeau heb gegeven. Gevolg, antibiotica-pillen en voet in de lucht houden... Maar toegegeven is het wel leuk en lekker relaxed om wat langer op dit eiland vast te hebben gezeten.Wat de politieke situatie in Honduras betreft, heb ik er momenteel geen idee van aangezien ik me al een week op dit eiland bevind en geen mens het hier iets lijkt te deren. Voor ik hierheen kwam heb ik 3u in de bus vastgezeten omwille van een manifestatie van de Zelaya-tegenhangers. Die moesten zonodig de straten blokkeren met vlaggen en sjaals van Che als eye-catcher. Het is wel opvallend dat er heel weinig toeristen op het vasteland zijn, wellicht door de situatie. Voor de rest heb ik nog Copan bezocht, de laatste van de grote Maya-ruines en een paar kleine dorpjes onderweg. Honduras heeft ook 4-0 gewonnen tegen Costa Rica wat hier een grote feestuitbarsting met zich meebracht. Voetbal blijkt voor alle Hondurezen namelijk topprioriteit. Iedereen komt de straat op, gaat op cafe en verdoet zijn laatste centen aan bier.
Morgen verlaat ik dit eiland en gaat het rustig aan richting Nicaragua.I leave you and I love you!
Twee weken vol avontuurtjes en avontuurlijke toertjes... Te beginnen met mijn rit van het klein stukje Caraïbische kust van Guatemala naar Lanquin waar de waterbaden van Semuc Champey gelegen zijn en alsook het eindpunt van mijn Guatemala-trip. Na 5u in een minibusje met veel te veel mensen en op veel te smalle hobbel-de-bobbel-wegen blijken de chauffeur en zijn helper er genoeg van te hebben en niet verder te rijden dan Cahabon, een minidorpje waar geen slaapplaatsen zijn, ik wellicht de eerste toerist ben die ze in lange tijd nog gezien hebben en nog meer dan een uur (met bus) van Lanquin, mijn eindbestemming, verwijderd. De laatste bus naar daar was helaas een uur geleden vertrokken en de avond is in zicht. Taxi is geen optie, want hopeloos duur en ook de voorbijrijdende auto´s blijken afzetters eerste klas. Geen denken aan dat ik veel te veel geld ga betalen voor een rit van een uur. Dus besluit ik maar te gaan lopen, hopend dat er misschien auto´s mij voor minder zullen meenemen of ik eventueel een volgend dorpje zou tegenkomen. Veels te zot te bedenken dat ik een 17 kilo wegende rugzak bij heb en de ganse rit me te voet wellicht een halve dag zou gekost hebben en er alleen maar jungle en af en toe een hutje/huisje langs de weg te vinden was. Maaaaar, ik had het geluk dat na 5 min lopen een pick-up stopte. Niet denken, gewoon opstappen, maar met een ietwat snel kloppend hart. Voor de eerste keer liftend achterop nen pick-up wist ik niet goed wat me te wachten stond. Zouden ze me binnen een paar km gewoon weer droppen?... Elke keer de chauffeur snelheid minderde om over een grote put te rijden, kreeg ik toch beetje schrik. Enige wat me wat zekerheid gaf, was dat ze onderweg nog een andere lokale man meegepikt hadden en ik dus gezelschap had. Veel werd er echter niet gezegd, want het was vasthouden aan de truck om er zeker niet af te vallen. Ondertussen was het ook allerlei worst-case-scenario´s bedenken... Maar de chauffeurs bleken vriendelijke mannen die me mooi aan mijn hostel afgezet hebben. Heb daarbij wellicht het beste zicht gehad over de ganse Altaverapaz-streek en een gratis trilband-massage tegen de cellulit (of hoe noemen ze dat ding ook alweer?). Vond het dus allemaal toch wel een beetje spannend... Als klap op de vuurpijl kom ik in de hostel aan en blijkt alles volzet te zijn. Enige wat ze nog kunnen bieden is een hangmat. En voila, zo ben ik weer een ervaring rijker, hoewel niet bepaald handig om een ganse nacht in door te brengen. Pintjes zijn een goed hulpmiddel...De dag nadien dan een geweldige Semuc Champey-ervaring gehad, bestaande uit een zwemtoer door grotten met kaars in de hand, een stukje rivier afvaren op van die grote banden, springen van hoge bruggen en watervallen en eindigen al zwemmend in de baden. Een mooie afsluiter van mijn toch wel anderhalve maand trek in Guatemala.Vorige week ben ik dan in El Salvador beland. Na de grensovergang tegen de avond in mijn hotelletje in Santa Ana terechtgekomen. Na een lange busrit is het dringend etenstijd, maar als ik wil vertrekken laat de uitbater me weten dat ik best snel terug ben. Ze sluiten namelijk om 19u de deuren omdat het een gevaarlijke buurt is (Je moet weten dat het in Centraal-Amerika altijd rond 18.30u reeds donker is). Hmmm, is El Salvador dan toch zo gevaarlijk als men zegt? Nope, het is het land van de pupusas, maïs, vlinders, watervallen, busfluiters, lama´s (respectievelijk zowel mannen als vrouwen die overal in het rond spugen) en wel degelijk heel lieve mensen. Het woord 'gringa' begin ik wel beetje bij beetje beu te geraken; de US invloed is hier heel groot en men denkt dan ook dat elke toerist nen amerikaan is. Maar goed, naast het beklimmen van de grootste vulkaan, Santa Ana, met het gifgroene meer in haar krater die nog steeds borrelt en gassen spuwt, heb ik ook de door National Geographic verkozen 7-watervallentocht gedaan (naar zeggen een van de beste trektochten van 2008). Doel: hiken door en rond Parque El Impossible, van 7 watervallen jumpen en langs de rivier verder trekken en klimmen. Na 4 sprongen begint het echter water te gieten. We moeten op een gegeven moment de rivier oversteken, maar ik zie de gidsen wat ongerust kijken. Eens de overkant bereikt, is 2 min later de steen waarop ik daarnet stond al niet meer te zien. Door de hevige regen is de rivier een waterval op zich geworden, enorm gestegen en aan kracht toegenomen. Op de koop toe kunnen we door dit alles onze weg niet meer verder zetten, omdat de rivier die blokkeert en ingenomen heeft. We zijn dus uiteindelijk genoodzaakt om ons een weg door het oerwoud te kappen (daarom dus dat ze hier allemaal machetes hebben, hehe) om de hoofdweg te bereiken. Het moet een grappig zicht geweest zijn, 5 halfnaakte kletsnatte toeristen klimmend door de jungle. Begon echter behoorlijk onderkoeld te geraken en bliksem en donder vergezelden even later de regen. Niet echt veilig gevoel als je omringd bent door duizenden bomen of lopend door maïsvelden. Zagen namelijk een boom geraakt door de bliksem in het dal vallen, andere bomen meesleurend; rrrrr...). Na 7u trekken en klimmen en zoeken eindelijk weer de hostel bereikt. Als je van een avontuurlijke tocht spreekt...Voor de rest van de dagen in El Salvador het rustig gehouden. In Juayua een eetfestivalletje meegepikt. Allemaal kraampjes met traditionele en ook buitenlandse gerechten. Helaas iets te veel vlees naar mijn goesting. Daarnaast ook een groot stuk geschiedenis van de burgeroorlog gezien in Perquin en El Mozote (een dorpje waar ze iedereen uitgemoord hebben op een vreselijke manier).Ondertussen mag ik sinds 3 dagen land nummer 6 op mijn lijstje aankruisen, namelijk Honduras.Voorlopig nog geen relletjes of what so ever meegemaakt, maar verwacht dit ook niet meteen... Enige wat momenteel wat problemen kan geven is dat ik illegaal in het land ben, omdat ze mij bij de grensovergang geen stempel gegeven hebben. De aanwezige douane-mannen leken iets achterlijker dan hun collega's en zaten maar naar mijn paspoort te staren om dan gewoon mijn naam op een papiertje te schrijven en mij een goeie reis te wensen. Ga voor de zekerheid dus maar een immigratiekantoor opzoeken...
