Oaxaca, Mexico

Het grootste nieuws van deze week: Wacko Jacko is niet meer... en men zal het hier geweten hebben. Overal waar je komt draaien ze wel een of ander liedje van de man. RIP, hombre!
Wat betreft Oaxaca city: grote stad, overal kraampjes met zowel eten als allerlei spulletjes of lokale kledij, heel wat zilverwerk (grootste exportland van zilver), marktplaats waar nog steeds elke dag een manifestatie gehouden wordt en evenzeer omgeven wordt door terrasjes waar de mensen gezellig van hun koffie nippen. Door de straten galopperen er geregeld feestende mensen met een gay parade als afsluiter. Het is een veeleer moderne stad, maar met een groot vleugje cultuur en geschiedenis. Hier en daar rijzen kerken en gebouwen in barokke stijl boven de kleine kleurrijke huisjes uit. Met als klap op de vuurpijl geweldig veel toeterende kevertjes die door de straten vlammen.
Naar eten toe, dan is de specialiteit hier gegarandeerd de 'mole', een saus bereid met 17 verschillende ingrediënten waaronder de huisgemaakte chocola. Hét drankje is dan weer de 'Mezcal', lijkend op tequilla, maar heel wat meer rokerig! Muy fuerte! Verder heb ik ook de mogelijkheid gehad om een grasshopper te proberen, een soort insect die je moet eten als je ooit terug wil keren naar Oaxaca (zo zegt de legende), maar waarvoor ik toch maar vriendelijk gepast heb. Jawel, ben nog steeds veggi...

Mijn zoektocht naar vrijwilligerswerk is wat in mineur geëindigd. Men vindt het hier namelijk erg vreemd dat iemand zijn hulp aanbiedt zonder er iets voor terug te vragen. Wat volgde waren vele gesprekken, maar mijn tijd hier was helaas ook beperkt. Uiteindelijk ben ik wel weer aan de slag gegaan als juf engels, dit keer voor meisjes tussen 19 en 30 jaar die hier in een soort home verblijven terwijl ze studeren aan de unief. Onze opdracht bestond erin om hen op een spelende, leuke manier wat engels bij te brengen. Ze krijgen echter ook spaanse les. Er leven hier namelijk nog heel wat indigene volkeren, afstammend van de Azteken of de Maya's, die hun eigen taal spreken en bijgevolg weinig tot geen spaans spreken laat staan schrijven (was trouwens ook zo in Guatemala).

Om er even van tussenuit te kruipen, ben ik dit weekend op toer geweest. Ik mocht een van de grootste bomen ter wereld aanschouwen in El Tule, zien hoe men hier de traditionele tapijten weeft, de ruïnes van Mitla bezoeken, zwemmen in zwembaden met een prachtig uitzicht op het Mexicaanse landschap en afsluiten met een Mezcal-proeverij.
Als afsluiter kan ik jullie nog vertellen dat België niet echt bekend is onder Mexicaanse (alsook Guatemalteekse) bevolking. 1 ding herinneren ze zich echter allemaal als ze 'Belgica' horen: onze eigenste echte "Jean-Claude Ban Dam".
Voila, er wacht me binnen enkele uren opnieuw een 15u durende busrit naar Palenque. Ik bereid me ondertussen al voor op de 10-tallen politiecontroles onderweg. Je kan tenminste zeggen dat de flikken hier 's nachts wel degelijk werken, hehe. :o)

Marriachi!!

Mexico, San Cristobal de las casas

Totaal ongepland, maar ik ben in land nummer 3 op de lijst aangekomen. Mexicoooo, wohoooo. Na een busrit van 12u leek San Cristobal een betoverend stadje. Heel wat moderner hier dan in Guatemala, de huizen zien er meer als echte huizen uit, je kan hier overal kleine cafeetjes vinden (a.i. beenhouwersstraatje), het park is mooi verlicht (alsof het hier reeds kerstmis is), meer gadgets, sjiekere auto's en betere wegen. Het weer heeft echter wat van zich laten afweten met heel wat regen tot gevolg. Bovendien is het ook betrekkelijk frisjes hier als de zon zich achter de wolken verstopt.

Na verkenning van de stad en het eten van een lekker stuk chocoladetaart op mijn verjaardag, ben ik gisteren op daguitstap geweest naar Sumidero Canyon. Een prachtig stukje natuur. Op een speedbootje tussen de 1000m hoge rotsen een ontdekking gedaan van krokodillen, spidermonkeys, watervallen en heel wat ooievaars. Hoe je het ook draait of keert, ik kan niet meer op de nederlandse vertaling van Canyon komen, begin af en toe mijn nederlands te verliezen, waaaaa help! Als iemand mij kan helpen, graag.

Vanavond gaat het richting Oaxaca, alwaar ik opnieuw wat aan het werk wil...

Tot zover dit kort verslagje. Ik wil graag nog iedereen bedanken voor de fijne reacties op de blog en de verjaardagswensen, -mails, -kaartjes, ...

Xela

Goeiemorgen of bij jullie reeds goeieavond...
Hopelijk zijn de stemperikelen ondertussen al wat verdwenen en is iedereen toch tevreden over het resultaat. Ik ben momenteel nog steeds in Quetzaltenango of ook wel ´Xela´in de volksmond. Het lijkt voor heel wat mensen ongelooflijk moeilijk om uit dit stadje te vertrekken en dat blijkt ook voor mij zo te zijn... Xela is de tweede grootste stad van Guatemala, maar je kunt alsnog bijna alles te voet doen. Het is omgeven door heel wat groene heuvels en rarara, opnieuw vulkanen, waarvan de gevaarlijkste van Guatemala, Santiaguito, die dagelijks z´n gas uitspuwt. De mensen zijn hier voorts ongelooflijk vriendelijk en het eten is hier heel lekker. Iedereen is in de ban van salsa, waar ook ik al een paar keer mijn steentje bijgedragen heb. Ik heb hier ook een nieuw vrijwilligersproject gevonden, genaamd El Nahual. Het betreft eigenlijk heel wat verschillende taken, maar in eerste instantie wordt er engelse les gegeven aan de lokale kinderen. Zo mocht ik woensdagvoormiddag een fietstocht ondernemen naar een schooltje even buiten Xela. De fietstocht was niet zo evident aangezien het hier bergop, bergop, bergop en nog eens bergop gaat. De mountainbikers en coureurs zouden hier alvast goed kunnen oefenen. Aangekomen in het schooltje, kwamen de kindjes meteen naar ons toegelopen. Het leek een beetje alsof je op tv de kindjes in Afrika altijd blij ziet, zo voelde ik het aan. Dan mocht ik voor 2 klasjes een halfuurtje juffrouw engels spelen. Heel basic, maar wel leuk. Ook voor mij een goede oefening om de ´th´deftig uit te spreken. Helaas kregen we het slechte nieuws te horen dat er in Guatemala opnieuw enkele gevallen van mexicaanse griep vastgesteld zijn en daardoor de scholen voor 2 weken dicht gaan. In plaats van les te geven, ben ik gaan helpen met het bouwproject die nog steeds in een heel primair stadium zit. Het komt erop neer om grote stenen van de ene plaats naar de andere te verplaatsen. Naast het bouwproject hou ik me ook bezig met werken in de moestuin die de school heeft. Een manusje-van-alles dus... Om mij nog wat verder bezig te houden met kinderen, ga ik elke avond naar het park om 2 kindjes te vergezellen. Zij verkopen allerlei snoep en sigaretten aan de mensen in het park en het meisje is heel leergierig om engels bij te leren. Voorts breng ik voor hen ook altijd wat fruit mee, zodat ze hun eigen snoep niet zouden opeten, hehe. Zelf ben ik helaas niet veel beter in het eten van zoetigheid. Ze blijken hier namelijk de lekkerste ijsjes te hebben, waardoor ik elke dag naar het park ga en gewoon ijsjes zit te eten. 1 Quetzal is de prijs, wat neerkomt op 0.1 eurocent. Kan je begrijpen waarom? Maar langs de andere kant is het hier ook genieten van lekkere smoothies en veel vers fruit, dat compenseert. Verder heb ik dit weekend een trektocht ondernomen om een mooi uitzicht op het stadje te zien en ben ik de natuurlijke warmwaterbronnen, Fuentas Georginas, gaan bezoeken. Midden in de jungle, 3 warmwaterbaden, met water dat vanuit de bergen/vulkanen in de baden stroomt. Hoe dichter je bij de rotsen komt, hoe heter het water. En om helemaal sportief te blijven heb ik het weekend afgesloten met een partijtje voetbal, aaaah, dat was even leuk.

Wat de volgende plannen betreft is er een lichte verandering gekomen. Ik vertrek namelijk donderdag naar Mexico, San Christobal. Iedereen blijft maar leuke verhalen vertellen van Mexico en de foto´s zien er fantastisch mooi uit, waardoor ik besloten heb dit ook te willen zien, nu ik toch zo dicht bij de grens zit. Bovendien blijkt het eten er nog lekkerder te zijn dan hier, dat belooft... Wat betreft de griep, is het mijns inziens allemaal wat overroepen. Ook de Mexicanen zelf zeggen dit, niets om je zorgen over te maken. Het zal er alvast ietwat minder toeristisch zijn. Na wellicht een 2-tal weken Mexico zal ik terug de grens met Guatemala kruisen en mijn tocht naar de maya-ruines van Tikal verder zetten...
Hasta la proxima!!

Antigua - Lago Atitlan, Guatemala

Ut'z! Hier ben ik weer met meer regenweer. Het regenseizoen is ondertussen helemaal begonnen (start bijna dagelijks rond 14u) en als de zon weg is, is het eveneens wat frisser. Voor de rest blijft het in de voormiddag stralend zonweer. Maar goed, naast dit weerbericht kan ik ook zeggen dat ik er mijn eerste vrijwilligersproject heb opzitten in Casa Jackson, Antigua. Een tehuis waar een 13-tal ondervoedde kindjes (van 0-4 jaar) opgevangen worden. Om de 2u wordt een poging ondernomen ze melk en/of fruitpap te geven. Een hele opdracht aangezien de meerderheid geen eetlust heeft en ziek was die week. Maar de knuffels en de aandacht die je ze geeft en de glimlachjes die daardoor op hun gezicht verschijnen, maakten dit project meer dan de moeite waard.
Maandag ben ik vulkaan Pacaya gaan beklimmen. Op een hoogte van 1800m werden we met een busje afgezet, waarna nog een klim van anderhalf uur volgde tot op een hoogte van 2300m. Ik waande me op een gegeven moment even op Mount Doom (LOTR). Alles verandert plots van mooi groen landschap in zwart lavagesteente. Een klein moment later voel je de hitte tot aan je kleine teen en sta je oog in oog met een massa kolkend vuur. Marshmellow op de stok en dippen maar... De hitte is haast ondraaglijk en de gassen werken op je adem, maar hoe dan ook was het zien van de lava een once-in-a-lifetime ervaring me dunkt.
Een minder aangename ervaring was met meneer reuzekakkerlak die zich in mijn bed had verstopt. Die viezeriken zijn echt groot en blijken nog te kunnen vliegen ook. Dood moest ie... En of dat nog niet alles was werd ik diezelfde nacht plots wakkergeschud, daar ik het gevoel had dat iemand aan mijn bed stond te schudden. Ik neem mijn zaklamp en zie echter niemand in mijn kamer. Tot mijn grote verbazing zie ik de handdoek die op de stoel hangt ook heen en weer bewegen. Oeps, dit is een aardbeving. Hoewel die dus in Honduras plaats vond, heb ik die betrekkelijk goed gevoeld. Toch wel vreemde ervaring.
Voor de rest was Antigua een heel leuk plekje om te verblijven. Ik heb er bij een familie gelogeerd om mijn spaans wat verder te oefenen en heb er ongelooflijk lekkere en typische kost gegeten. Vooral tortillas, rijst en zwarte bonen, maar toch... Antigua blijft echter een toeristisch stekjem omdat heel wat studenten hierheen komen om goedkoop spaans te leren.

Na 10 dagen Antigua, ben ik deze week naar 'Lago Atitlan' getrokken. Een gigantisch meer omgeven door opnieuw talrijke vulkanen. De bergdorpjes geven het geheel een gezellige indruk. Na 3 verschillende chickenbussen en 6u reizen (omdat ik op een bus zat die zonodig overal moest leveren aan de winkeltjes) ben ik in San Pedro geraakt. In San Pedro La Laguna genoten van een hot tub under the moonlight en vooral van de relaxte sfeer die er heerst. Heel wat hippies hebben zich daar genesteld en hebben er massage of yoga-ateliers neergezet. Na 2 dagen rondwandelen en 'niets-doen' besloot ik de grote markt in Chichicastenango te bezoeken. Daar komt het op 1 iets aan: afbieden! En het is nog leuk ook. De marktkramers wachten je gewoon op met hun rekenmachine in de hand. Momenteel ben ik in Panajachel, ander dorpje aan het meer. Morgen gaat het richting Quetzaltenango waar ik opnieuw hoop wat vrijwilligerswerk te mogen doen. Dit was het weer voor nu.

Ondertussen heb ik ook het blije nieuws dat er al wat foto's te vinden zijn op volgende site:
www.flickr.com/photos/veronique-ontheroad.
Met dank aan W.

Tot heel gauw beste mensjes. Hou jullie goed verder in ons landje...en hoop dat jullie goed gestemd hebben.