zaterdag 17 oktober 2009

New York - Costa Rica


Geen muggen die met 30 tegelijk mijn voeten en benen aanvallen. Geen cucarachas die je 's nachts rond het bed hoort kruipen. Wel meteen weer 4-laagjes-kledij en rondom je gigantische wolkenkrabbers: New York City, baby!! De stad van de take-away-koffie, de joggers, de movies en de grootste mix van culturen, talen en stijlen. De metro vol lezende, slapende en muziek-luisterende mensen bleek de plaats om mensen te kijken voor mij. Voor het eerst vond ik het fijn om met de metro te reizen.


Samen met Wouter ben ik een weekje the Big Apple gaan verkennen. Het was even afwachten hoe de grote stad zou aanvoelen na 5 maanden van kleine dorpjes en zandweggetjes, maar het voelde vrijwel meteen heel goed aan. De grote drukte die ik er verwacht had was zo erg nog niet. De eerste dagen hebben we rondgelopen in 'the financial district' en omgeving, het hart van de financiéle markt en het begin van het begin in NY in de jaren 1620. Wall street zag er betrekkelijk rustig uit. De Brooklyn Bridge, waarbij velen de dood zagen tijdens de bouw, liep dan weer vol van toeristen. Lady Liberty staat ook nog steeds mooi te wezen en King Kong was helaas niet meer op z'n geliefde Empire State Building te bespeuren. Het echte drukke leven vind je rondom en op Times Square en Broadway, vol met grote lichtgevende reclamepanelen en mensen die je uitnodigen een show mee te maken. Zo zijn Wouter en ik gratis en voor niets en heel toevallig in het publiek van de David Lettermanshow beland. Aanwezige bekenden: Tom Hanks en Sienna Miller. Wiiii, ik heb Tom Hanks live gezien!!! (Voor de mannelijke lezers: Sienna ziet er in het echt nog beter uit. Hoewel anderen daar ook anders over denken, hehe).

Voor de rest was het vooral rondwandelen en verbaasd staan van de grootte van de gebouwen, de architecturele hoogstandjes, de mannen in maatpakken,... We zijn tenslotte nog naar een basketbalgame van de NY Knicks gaan zien en om de verkeersdrukte wat te vermijden bleek Central Park de ideale plaats. Een gigantisch groot park, waarvan we wellicht nog niet eens een derde gezien hebben, maar gezellig en rustig en een mooie skyline op de achtergrond. New York is werkelijk de stad die nooit slaapt (hoewel ik dat daar wel veel gedaan heb) en zeker de moeite waard voor een bezoekje. Ben blij dat ik het gezien heb en W, ben blij dat je er was. Dankoewel!


In the meanwhile I am back in Costa Rica. Het meest verwesterde land van Centraal-Amerika, vol van Amerikanen die er wel 't een of 't ander in bezit hebben, een stuk duurder dan de andere landen, maar wel het groenste land tot nu toe. De Tico's (respectievelijk de inwoners van CR genaamd) zorgen terecht goed voor hun natuur. De stranden zijn er eveneens echte pareltjes. Voor je de grote mooie wilde oceaan, achter je de jungle.


Mijn dagen in Centraal-Amerika korten ondertussen in. Binnen een paar daagjes hoop ik mijn laatste bestemming hier aan te doen: Panama. En kijk ik uit naar een weerzien met mijne mutti.

Wil bij deze ook nog eens iedereen bedanken voor de berichtjes op mijn blog of de fotosite en eveneens de mailtjes. Blijven doen, wil je!?


See ya of nee, beter: read ya...

vrijdag 9 oktober 2009

NY

Start spreading the news...
I´m leaving today...
I´m gonna be a part of it,
New York, New York.

vrijdag 2 oktober 2009

Op naar Costa Rica

Na 4 weken reizen met een boel geweldig interessante en leuke mensen, ga ik morgen weer alleen verder. Vreemd hoe snel je tijdens het reizen een band krijgt met medereizigers. Iedereen zit min of meer in hetzelfde schuitje, heeft hetzelfde doel. En Nicaragua lijkt ook het land waar je oude bekenden opnieuw tegenkomt. Zo ben ik voor de 2e keer Paul tegen het lijf gelopen. Paul is een 74-jarige man van Alaska die een wereldreis aan het maken is. Iemand om te bewonderen.
Aangezien ik in Granada tijdens de week aan het werk was als vrijwilliger, werd mijn reizen beperkt tot weekenduitstapjes. Zo zijn we met z´n allen naar San Juan del Sur geweest en Isla Ometepe.
San Juan del Sur is een idyllisch badplaatsje gelegen in een mooie grote baai en omringd door heel wat verlaten surfersstranden. De golven rijzen torenhoog uit de oceaan en zijn spectaculair om te zien, maar o zo gevaarlijk om in te zwemmen. De stroom is zo sterk dat je er gemakkelijk in meegesleurd wordt.
Isla Ometepe is dan weer een eiland gelegen in het meer van Nicaragua (148km lang en 55km breed) en heeft 2 vulkanen. Concepcion, de grootste van de twee is perfect gevormd en is bijna altijd omringd door dikke wolken die als een kapje de top bedekken. Het eiland is een goeie plaats om tot rust te komen en te genieten van mooie uitzichten op beide vulkanen. Zwijntjes en paarden lopen er heen en weer op straat (straat lees: aardeweg) en alles lijkt wat achter te lopen op de tijd. We hebben er verbleven op een koffieplantage, hebben een stukje van de vulkaan beklommen en het eiland verder ontdekt op de mountainbike. Eindelijk weer eens een fietszadel onder mijn kont...

Voor de rest ben ik dus in Granada gebleven waar ik vrijwilligerswerk gedaan heb bij de organisatie Building New Hope die 2 schooltjes opgestart heeft in de armere buurten van Granada. Ik heb er 2 weken meegeholpen in het ene schooltje alwaar ik voornamelijk 3 van de oudere leerlingen hielp met hun huiswerk. Mijn chemie, wiskunde en aardrijkskunde is voor de moment weer up-to-date. Verder was ik ook nog leerkrachtassistente bij de jongere leerlingen en kon ik knutselen met de allerkleinsten. Het is nog steeds heel aangenaam hier om met kinderen te werken. Ze zijn zo blij, vliegen je in de armen en zijn echt geínteresseerd in waar wij gringo´s vandaan komen, wat we doen thuis, waar onze familie is,...

Wat Granada zelf betreft kan ik het wat vergelijken met Antigua in Guatemala. Een koloniaal dorpje, huizen met prachtige gevels en zuilen, mooie kleuren, koetsen die dienst doen als taxi. Ook heel wat mooie kerken, allen uitgezonderd 1 gebouwd aan dezelfde kant van de stad (Granada was vroeger verdeeld in 2 delen: deel waar de indigene bevolding leefde en nog steeds leeft en deel waar de rijkeren en de Spanjaarden woonden). Men zegt trouwens dat hoe blanker de mensen hier zijn, hoe rijker...

Afijn, mis amigos, espero que todo va bien.
Besos y saludos