And so the end is near...

Rond de wereld in 80 dagen... Ik heb er welgeteld 379 dagen over gedaan. En het was niet bepaald de ganse wereld, maar vind toch dat ik m'n best heb gedaan, niet?

Een antwoord op de vraag hoe het geweest is, lijkt moeilijk te vinden. Goed, leerrijk, uitdagend, amusant, geestesverruimend,... lijken niet het geheel te kunnen omvatten. Dat alles was het zeker, maar ook nog zoveel meer. Het was in ieder geval en in elk opzicht onvergetelijk! Van de ene op de andere dag zit je op 4 verschillende vliegers om op een of andere ongekende bestemming te geraken. Alleen met jen eigen...
En dan denk je bij jezelf, miljoar woar zenne kik weer an begonne sieg?!

Andere culturen, andere gewoontes, andere taal. Dan sta je plots voor het eerst op een levende vulkaan. Lava. Een aardbeving. Vreemde rare beesten, nieuwe (en soms wel vreemde, rare) mensen. Vaak compagnons op weg naar een volgende bestemming. Het leven als vrijwilliger. Andere werelden: diep in de blauwe zee, hoog in de blauwe of grijze lucht, ver in de jungle of woestijn. Rijst met bonen...

Wat was het mooiste land? Elk land heeft z'n ding en met het ene heb je al meer affiniteit dan met het andere. Maar favorieten waren Guatemala, Nicaragua en Nieuw-Zeeland. Heel waarschijnlijk omdat ik in die landen de meeste tijd heb doorgebracht, meeste mensen leren kennen heb of meest van heb gezien.
(Even denken welke vragen mogelijks nog op me afgevuurd zullen worden die voor gezamenlijke repliek vatbaar zijn. Wil alvast nu nog de vragen doormailen aub!)
Engste ervaring? Mijn ontmoeting met meneer de vliegende reuzenkakkerlak en lost voor 10u in de de jungle van Panama met wilde poemas die loeren en weet ik veel wat nog allemaal in de buurt.
Tofste ervaring? Mogen werken met beesjes, in het bijzonder aapies, gaan duiken en eigenlijk al de rest. Te veel om op te noemen. Kga eens lijstje moeten aanmaken.

Ach, voor de rest van de vragen, 't zal zijn voor als ik thuis ben.
Ik kijk er op een of andere onverklaarbare manier toch naar uit terug thuis te komen, want hoe je het ook draait of keert thuis is waar mijn...
...bedje staat! Of was het mijn Duvel?
Oost west thuis best dan?

Om het geheel hier in schoonheid af te sluiten, toch nog een dankwoordje:
DANK!
Hehe! Tbegint ier precies een beetje op z'n einde te geraken. Nee, ik wil toch zeker nog eens jullie lustige lezers ontzettend bedanken gewoon om te (kunnen) lezen, om een reactie te plaatsen zowel hier als op flickr, de mails, kaartjes,... Heeft allemaal bijgedragen aan mijn jaar on the road.
En aan al diegenen die mij een teusje beloofd hebben als ik weer thuis ben, khou je d'eraan!
Tot ergens in den draai...

THAT'S ALL FOLKS

New Zealand - North Island

De verdronken valleien van de Marlborough Sounds overgestoken met de ferry en zo het zuideiland achter ons gelaten. In 11 dagen hebben we toch het grootste deel van het noordeiland kunnen zien, hoewel er altijd tijd te kort is voor schoon dingen. En zeker als de tijd plots 10x sneller lijkt te gaan... Anyway, anyhow moet het noordeiland, ondanks z'n rijkere populatie, qua natuurpracht helemaal niet onderdoen voor zijn zuidelijke partner. Zo ligt er midden in het noorden een vulkanisch plateau met nog meerdere actieve vulkanen. Tijd dus om er nog maar weer eens eentje te beklimmen. En niet zo maar eentje, maar dé ster van de Lord of the Rings trilogie, Mount Doom (ge weet wel, dien met z'n groot oog op z'n top)! Helemaal bovenaan de top zijn we niet gegaan, maar wel op Mount Tongariro. Het heeft ons 7u wandelen gekost om die dag heel wat mooie en vreemde vulkanische elementen te mogen aanschouwen. Niet alleen jaren- of zelfs eeuwenoude lava, maar eveneens een imposante red krater, gifgroene Emerald meren, gassen die uit de berg ontsnappen en ons verrijken met een lekkere zwavelzuurlucht (mmm, rotte eieren) en vooral opnieuw eindeloze uitzichten zo hoog in de sky... Heb de kietjes de dag nadien gevoeld, maar het was meer dan de moeite waard.

Onderweg naar het oosten heel wat glimpsen van Nieuw-Zeelands grootste meer Lake Taupo kunnen opvangen. Helaas was het in het oosten weer regen geblazen, maar toch nog genoeg kunnen zien van de geërodeerde kustlijn, alsof de zee alsmaar hapjes uit het land neemt. Mooie stranden en vooral een deel waar de Maori's sterk vertegenwoordigd zijn en je bij gevolg overal het mooie typische houtsnijwerk van de marae of ontmoetingshuizen kan bezichtigen.
Wist je trouwens dat kiwis aan ranken groeien gelijk druiven?!

Na het oosten opnieuw naar de vulkanische of vooral thermische activiteit in Rotorua gegaan alwaar de zwavel onze neusgaten opnieuw non-stop verwende. Maar dit keer geen vulkaan, maar gewoon stad. Overal om je heen zie je gassen uit de grond opstijgen. Eén ding is zeker, het is er heet onder de voetjes! In Wai-O-Tapo, een thermisch park niet alleen een geiser zien spuiten, maar het zit er vol warmwaterbaden, kolkende waterputjes, modderbaden die bubbelen, knalgele vlekken op de rotsen, genoeg stoom om elkaar op een paar meter niet meer te zien... Ongelooflijk hoeveel activiteit er daar onder de grond nog aanwezig is. Moeder Aarde volop aan het werk. Meteen ook een ideale plaats om even te gaan weken in een natuurlijke spa met uitzicht op Lake Rotorua bij zonsondergang. Aaaah, wat kan het fijn zijn. Naast het natuurlijke gedeelte, ook een cultureel deeltje meegepikt in Whakarewarewa village. Een 300 jaar oude gemeenschap waar nog steeds 70 Maoris op traditionele wijze leven. Koken gebeurt in natuurlijke stoomluiken of groene groenten hangen ze in zakken in de kokende baden. Geen energie nodig en 't eten is klaar als je van je werk terugkomt. Ook baden gebeurt in open lucht. Nadeel van het leven is dat je minstens 1x in je leven moet verhuizen. De grond (30m dik) is er door de activiteit namelijk fragiel voor inzakkingen. Een afsluitertje gehad met een traditionele dans en haka. Ogen open en tong eruit! Kamate!!
Om het ganse thermische gedeelte af te sluiten zijn we op Hot Water Beach zelf nog een putje gaan graven. 2u voor en na eb kan je er graven en baden in je eigen gegraven putje omwille van een ondergrondse thermische bron.

Voor de rest nog een klein stukje Northland gezien en onze kribbe ingeleverd in Auckland, waar ik de rest van mijn dagen ga doorbrengen. Ondanks de regen die we hier al gehad hebben, is er ergens wel een stukje zon te zien die regenbogen maakt. Voor mij is Nieuw-Zeeland echt wel het regenboogland. Heb er in die 5 weken heel wat speciale gezien.

New Zealand - South Island

Na Christchurch, de meest engelse stad van NZ (omwille van trage migratie), zijn we op weg gegaan naar de brein-uitziende Banks Peninsula met z'n heuvels gevormd door 2 gigantische vulkaanuitbarstingen. Goed dus om een mooi zicht op de omringende oceaan te krijgen die de vele spleetjes binnenstroomt en zo de kleine dorpjes een frisse bries bezorgt. Water is niet alleen in de oceaan te zien hier, maar ook in de vele grote meren die immer een mooie speciale helderblauwe-groene kleur hebben. Lake Tekapo is voorlopig toch één van de speciaalste meren omringd door rollende heuvels en ongelimiteerde uitzichten. Het zou ook de zuiverste lucht van NZ moeten zijn met de helderste sterrenhemel!

Onderweg naar Mount Cook National Park duiken de besneeuwde toppen van de Southern Alps voor je neus op. Opnieuw een stukje world heritage area met de hoogste berg van australasia, maar voornamelijk ook voor z'n vele gletsjers, onder andere de Tasman Glacier bestaande uit rots en stenen ipv ijs en tevens ook NZ's langste gletsjer. Ik vond het vooral eigenlijk erg aangenaam om nog eens sneeuw te zien. Jammer dat ze nog maar slechts de toppen bedekt, maar toch is het hier niet meer warm en heet zoals in australië. De zon heeft plaats gemaakt voor regen en veel, veel wind! Verder had het water van de rivieren ook een grijze kleur die best mooi afstak tegen de achtergrond.

Dunedin, de Otago Peninsula en de Catlins is het vooral te doen om de wildlife en natuur. Je kan er up close and personal komen met zeehonden, zeeleeuwen, yellow-eyed pinguins, albatrossen,... tenminste als je geluk hebt. Zeehonden hebben we in de verte zien rondhangen op de rotsen en duikjes nemen in het water. De zeeleeuwen hebben we ook gezien, als grote schaduwen in het duister. Maar aangezien die kolossen best snel kunnen zijn en bijten, durfden we in het donker toch niet dichter gaan dan 40m. Eén Yellow-eyed pinguin konden we nog net zien voor hij de bossen indook. Wel weer de moeite om dat zomaar in het wild van zo dichtbij te kunnen zien. In Dunedin ook nog te voet het steilste straatje ter wereld beklommen. Even puffen! Durfde het gelijk niet riskeren met ons stalen ros. En verder in de Catlins nog de beste blowhole ooit gezien, wilde watervallen en ferns. Want naast schapen, wordt NZ ook wel fern-country genaamd. Trouwens, de schapen die je hier echt overal ziet, zijn echte pareltjes met mooie witte snoetjes en lange krullenharen. Ook de koeien zijn hier langharig en hebben soms een gevlekte band rond hun middel. Op het zuidelijkste punt van het zuidereiland toch bijna Antarctica gezien (ahum) en wist je dat ik elke dag als eerste van de wereld de zon zie opgaan? Jawel, goeiemorgen wereld! Hihi!

Van glooiende heuvellandschappen in de scherpe pieken van Fiordland gearriveerd! Sneeuw alom! Veel toegangswegen zijn er echter niet. Helaas hebben we in het algemeen niet veel kunnen zien omwille van liters regenval. 't Geburchte stond al dagen onder water in gans het zuiden, waardoor vele wandelpaden en wegen ondergelopen waren of stukken van de baan weggespoeld. Daardoor hebben we helaas ook niet veel van Milford Sound gezien, één van de hoogtepunten. Dan maar doorgereden en in de bush van de westkust terecht gekomen, met z'n bergen en heuvels vol bomen en regenwoud die tot aan de zee reikt. Zustergletsjers Fox Glacier en Franz Jozef Glacier die heel dicht bij de oceaan gelegen zijn, zijn nog steeds actief. Franz gaat elke dag 1m vooruit, overal in het rond zijn er ijsblokken te zien en we zijn gaan kijken tot op 200m, wat betrekkelijk dichtbij is om die enorme blauwe ijsmassa te zien. Opnieuw een speciale ervaring...

Nog een paar dagjes zuideiland afwerken en dan willen we oversteken naar het noordeiland.
Zal mij ondertussen alvast voorbereiden op een nieuwe stemming back home?!

Cheerio...