New Zealand - South Island

Na Christchurch, de meest engelse stad van NZ (omwille van trage migratie), zijn we op weg gegaan naar de brein-uitziende Banks Peninsula met z'n heuvels gevormd door 2 gigantische vulkaanuitbarstingen. Goed dus om een mooi zicht op de omringende oceaan te krijgen die de vele spleetjes binnenstroomt en zo de kleine dorpjes een frisse bries bezorgt. Water is niet alleen in de oceaan te zien hier, maar ook in de vele grote meren die immer een mooie speciale helderblauwe-groene kleur hebben. Lake Tekapo is voorlopig toch één van de speciaalste meren omringd door rollende heuvels en ongelimiteerde uitzichten. Het zou ook de zuiverste lucht van NZ moeten zijn met de helderste sterrenhemel!

Onderweg naar Mount Cook National Park duiken de besneeuwde toppen van de Southern Alps voor je neus op. Opnieuw een stukje world heritage area met de hoogste berg van australasia, maar voornamelijk ook voor z'n vele gletsjers, onder andere de Tasman Glacier bestaande uit rots en stenen ipv ijs en tevens ook NZ's langste gletsjer. Ik vond het vooral eigenlijk erg aangenaam om nog eens sneeuw te zien. Jammer dat ze nog maar slechts de toppen bedekt, maar toch is het hier niet meer warm en heet zoals in australië. De zon heeft plaats gemaakt voor regen en veel, veel wind! Verder had het water van de rivieren ook een grijze kleur die best mooi afstak tegen de achtergrond.

Dunedin, de Otago Peninsula en de Catlins is het vooral te doen om de wildlife en natuur. Je kan er up close and personal komen met zeehonden, zeeleeuwen, yellow-eyed pinguins, albatrossen,... tenminste als je geluk hebt. Zeehonden hebben we in de verte zien rondhangen op de rotsen en duikjes nemen in het water. De zeeleeuwen hebben we ook gezien, als grote schaduwen in het duister. Maar aangezien die kolossen best snel kunnen zijn en bijten, durfden we in het donker toch niet dichter gaan dan 40m. Eén Yellow-eyed pinguin konden we nog net zien voor hij de bossen indook. Wel weer de moeite om dat zomaar in het wild van zo dichtbij te kunnen zien. In Dunedin ook nog te voet het steilste straatje ter wereld beklommen. Even puffen! Durfde het gelijk niet riskeren met ons stalen ros. En verder in de Catlins nog de beste blowhole ooit gezien, wilde watervallen en ferns. Want naast schapen, wordt NZ ook wel fern-country genaamd. Trouwens, de schapen die je hier echt overal ziet, zijn echte pareltjes met mooie witte snoetjes en lange krullenharen. Ook de koeien zijn hier langharig en hebben soms een gevlekte band rond hun middel. Op het zuidelijkste punt van het zuidereiland toch bijna Antarctica gezien (ahum) en wist je dat ik elke dag als eerste van de wereld de zon zie opgaan? Jawel, goeiemorgen wereld! Hihi!

Van glooiende heuvellandschappen in de scherpe pieken van Fiordland gearriveerd! Sneeuw alom! Veel toegangswegen zijn er echter niet. Helaas hebben we in het algemeen niet veel kunnen zien omwille van liters regenval. 't Geburchte stond al dagen onder water in gans het zuiden, waardoor vele wandelpaden en wegen ondergelopen waren of stukken van de baan weggespoeld. Daardoor hebben we helaas ook niet veel van Milford Sound gezien, één van de hoogtepunten. Dan maar doorgereden en in de bush van de westkust terecht gekomen, met z'n bergen en heuvels vol bomen en regenwoud die tot aan de zee reikt. Zustergletsjers Fox Glacier en Franz Jozef Glacier die heel dicht bij de oceaan gelegen zijn, zijn nog steeds actief. Franz gaat elke dag 1m vooruit, overal in het rond zijn er ijsblokken te zien en we zijn gaan kijken tot op 200m, wat betrekkelijk dichtbij is om die enorme blauwe ijsmassa te zien. Opnieuw een speciale ervaring...

Nog een paar dagjes zuideiland afwerken en dan willen we oversteken naar het noordeiland.
Zal mij ondertussen alvast voorbereiden op een nieuwe stemming back home?!

Cheerio...