The Top End...

...of the Northern Territory...of voor mij de groene staat met de vele rondfladderende vlinders. We hebben het noorden bereikt! Deze outback heeft een populatie van 200 000 man waarvan 30% aboriginals die nog steeds de helft van het staatsgebied bezitten. De lokale bevolking krijgen de bijnaam 'Territorians, Top Enders of Centraliens'. 80% van het land wordt gekenmerkt door een tropisch klimaat. 't Is hier dus ofwel warm en nat (waar we nu nog een laatste maand in vertoeven) ofwel warm en droog. Aboriginals zien echter 6 seizoenen afhankelijk van het leven van planten en dieren.
Van zodra we het Westen achter ons gelaten hadden, kregen we 10 min later al meteen 5 druppels regen over ons heen. Dat we in het natte seizoen zijn, zorgt dat alles hier mooi groen is, de beekjes en rivieren weer gevuld zijn en af en toe een aangename lichte afkoelende regenbui, maar het gevolg is dat er wel weer overstromingsgevaar is. De luchtvochtigheid is bovendien ook de hoogte inschoten, maar de electrical storms zijn de moeite om te zien. Daarnaast zorgt al die regen ervoor dat watervallen breder en imposanter zijn dan normaal. Litchfield Nationaal Park zit er vol van. Watervallen die in natuurlijke baden terecht komen waar een zwemmertje mogelijk is. Enige nadeel is dat de baden gesloten zijn omwille van krokodillengevaar. Jawel, het noorden staat vooral bekend om z'n freshwater en saltwater crocs (ook wel 'freshies' en 'salties' in de volksmond) en die zitten er blijkbaar in overvloed in de rivieren. En met dat alles overstroomt kunnen ze alle kanten op. De beesjes zijn sinds '71 bij wet beschermd (dus jagen mag niet meer). De salties zijn de gevaarlijkerds, heel erg territoriaal en gekend om mensen aan te vallen. In een notedop zijn krokodillen 's werelds grootste levende reptielen en één van de oudste, onveranderd gebleven voor bijna 200 miljoen jaar.
Naast de schoonheid van de watervallen kan je in het noordelijke landschap ook heel wat termietenhopen zien, sommige tot 2m hoog. Ze zijn bovendien strategisch gebouwd om hun blootstelling aan de zon te minimaliseren en de temperatuurgevoelige termietenlijfjes te beschermen tegen de kou.

Hoofdstad Darwin, de stad waar het nooit winter wordt, diende als frontlinie tegen de Japanezen in WO II. Het is de enigste Australische stad ooit gebombardeerd. En op kerstdag 1974 raasde cycloon Tracy door de stad en liet enkel 400 van de 11 200 huizen staande. Hoewel Charles er nooit geweest is, is het toch een cultureel uitstapje geworden. We zijn er een kunstgallerij binnengestapt en met een draaierig hoofd weer buitengewandeld. Toen we de didgeridoos aan het bekijken waren, stond de verkoper erop ons een eerste pufles te geven. Want het enige wat je moet doen om geluid uit de uitgeholde boomstronk te krijgen is puffen. Simpel! De klik maken om niet te gaan blazen is echter niet zo gemakkelijk. En na heel wat blazen en puffen en aansporing was daar eindelijk, heel eventjes maar, het gekende geluid. Zalig! En om de culturele dag af te sluiten, moesten we wel de lokale specialiteit proeven: krokodil en barramundi (vis van gemiddeld 1m lang, wegend rond de 13kg en op 6-jarige leeftijd veranderen ze van mannetje in vrouwtje). Hoewel we geen levende kroks gezien hebben, zijn ze dus wel in mijn maag beland. En dat voor een veggie! Waaa! Verzacht het als ik zeg dat het een mini stukkie was?

Dé toeristische trekpleister is Kakadu, het grootste nationaal park van Australië (bijna 20 000 km² of de grootte van Israel, 1/3 van Tasmanië of bijna de helft van Zwitserland) en world heritage voor zowel z'n natuurlijke als culturele wonderen. Terecht als je weet dat er 1600 verschillende soorten planten, 275 soorten vogels, 75 soorten reptielen, 25 verschillende kikkersoorten en een geschatte 10 000 soorten insecten wonen. De culturele schat slaat dan voornamelijk op de 50 000 jaar oude rotsschilderingen (op 2 miljoen jaar oude rotsen) van de aboriginal bevolking. De 2 traditionele stammen en bezitters van het stuk land zijn de Bininj in het noorden en de Mungguy in het zuiden. Het is dé plaats om heel wat over de cultuur van de aboriginal mensen te weten te komen. Ze hebben een unieke relatie met het land waarbij hun kunst en 'dreamtime stories' een link zijn tussen geest en land. Tekeningen worden vooral in X-ray stijl gedaan, maar de daad zelf van het schilderen is belangrijker dan de tekening.

Onderweg nog een halte gedaan in Daly Waters, ozzies 1e internationale luchthaven, maar vooral bekend om zijn enige pub waarvan de wanden bedekt zijn met buitenlandse geldbiljetten, beschreven t-shirts, landbouwgereedschap, ondergoed,...al wat je maar kunt bedenken. Het claimt de oudste pub in The NT te zijn.
Momenteel zijn we in Alice Springs beland, het centrum van het centrum. Wegens autocertificaat-probleempjes zijn onze plannen om naar de oostkust te rijden in het water gevallen en zien we onszelf genoodzaakt terug te keren naar Melbourne om daar de auto te verkopen. We hopen onderweg toch nog een paar plaatsjes aan te doen die we nog niet gezien hebben, oa. Canberra. We shall see!

Ter afsluiting nog even zeggen dat de plastuit best een goede uitvinding is voor af en toe. Dankuwel BC Torhout!

Boh Boh...