Central West Coast

Na 4 weken werken bij de bloemenboer, een paar chinese woorden en heel wat kennis over lelies rijker was het tijd om Perth en de bloemen achter ons te laten. Maar ook onze vaste campingspot en gastvrije buren Pamela en Gerry. Nogmaals één van de zovele gepensioneerde koppels die hun slag slaan in de Goldfields hier en gretig naar goud zoeken (en het levert vaak nog iets op ook). Ze hebben ons 2 weken lang gezelschap gehouden, iets bijgeleerd van de Australische sterrenhemel, lekker gekookt, tri-omino's leren kennen en we hebben 4 dagen gemobile-home-sit.
Maar bij deze zijn we weer onderweg. Nog 6 weken voor we Australië achter ons laten en nog ongeveer 9000 km te rijden. In een week tijd zijn we 2200 km verder geraakt langs de Central West Coast. Hoogtepuntjes van de rit waren de Pinnacles: duizenden torentjes die uit de grond rijzen, ontstaan uit oude schelpen, in een woestijnachtig landschap. Best een vreemd zicht. Daarna de Coral Coast en Ningaloo Marine Park: beslaat 5000 km² oceaan (250 km kust) en zit vol koralen en tropische vissen. Het is Australië's grootste 'fringing reef' (dicht bij de kust en bij de oppervlakte) met meer dan 200 soorten koralen. Een mooie vervanger van the great barrier reef naar men zegt en dus ideaal om te snorkelen. Heb er veel nieuwe vissen gezien en mooi gevormde koralen. We wilden er eigenlijk gaan zwemmen met de whale shark, de grootste vis op aarde (kan tot 18 m lang worden en 13 tot 15 ton wegen), die één keer per jaar naar de coral coast komt om zich van het zooplankton te voeden. We waren helaas een maand te vroeg. Tijdens de rit de steenbokskeerkring gepasseerd en innewaarts naar Karijini National Park getrokken. Een park vol mooie diepe ravijnen en natuurlijke baden. Een ideale afkoeler in de hitte die hier heerst. Hoe noordelijker we gaan, hoe drukkender en heter het wordt.
Onze auto is nu officieel veranderd van sauna in oven. Onmenselijk heet... Zweet rolt bijna constant als tranen over je wangen. Elk plaatsje op je lichaam plakt of is nat. De zweetgeur in de auto wordt geleidelijk aan minder draaglijk. Rondom je: niets! De Pilbara-regio is een wijds, droog, dor en onvruchtbaar landschap. Zelfs de schaduw heeft weinig te bieden en ook de wind blaast warme lucht in plaats van een verfrissend briesje. In de auto heet, buiten heet, maar we worden de auto terug ingeduwd, want de nog steeds vervelende vliegen zijn terug. Ongelooflijk hoe die zo aangetrokken zijn tot neus- en oorholtes, ogen en lippen. Zijn de vliegen weg (want die verdwijnen als met een vingerknip wanneer de zon onder gaat), dan komen de muggen boven. Auto laten openstaan voor afkoeling zit er dus ook niet meer in. En of het allemaal nog niet genoeg is, heb je soms te maken met bijtende mieren. Voor je het beseft zitten de agressievelingen met 10 tegelijk op je voeten en benen. Buiten dat hebben we 1x wespen op onze auto gehad en is er midden in de nacht een dingo onze watervoorraad komen plunderen. Over beesjes gesproken zijn er verder langs de route veel loslopende koeien, geiten en schapen te zien naast de roo's en zijn de sprinkhanen hier 3x zo groot zoals wij ze thuis kennen.

Men spreekt hier ondertussen ook van de warmste en droogste zomer ooit. De rivieren en creeks staan kurkdroog, maar in tegenstelling vind je om de zoveel kilometer een bord met 'floodway'. En stuk weg vatbaar voor overstroming. En als het éénmaal zover is, kan de weg in 15 min helemaal onder staan. De tegenstellingen zijn hier dus groot. Maar dat hebben we voorlopig nog niet gezien, hoewel de weerberichten voor het noorden van showers spreken.
Nog een 1700 km te gaan en we kunnen opnieuw de grens oversteken naar Northern Territory. Het zullen vooral rijdagen worden aangezien er opnieuw veel niets zal zijn. Er zijn in Australië heel wat mooie dingen te zien, maar vooral heel wat kilometers te overbruggen voor je ze kan zien.

Sluuu!