Op naar Costa Rica

Na 4 weken reizen met een boel geweldig interessante en leuke mensen, ga ik morgen weer alleen verder. Vreemd hoe snel je tijdens het reizen een band krijgt met medereizigers. Iedereen zit min of meer in hetzelfde schuitje, heeft hetzelfde doel. En Nicaragua lijkt ook het land waar je oude bekenden opnieuw tegenkomt. Zo ben ik voor de 2e keer Paul tegen het lijf gelopen. Paul is een 74-jarige man van Alaska die een wereldreis aan het maken is. Iemand om te bewonderen.
Aangezien ik in Granada tijdens de week aan het werk was als vrijwilliger, werd mijn reizen beperkt tot weekenduitstapjes. Zo zijn we met z´n allen naar San Juan del Sur geweest en Isla Ometepe.
San Juan del Sur is een idyllisch badplaatsje gelegen in een mooie grote baai en omringd door heel wat verlaten surfersstranden. De golven rijzen torenhoog uit de oceaan en zijn spectaculair om te zien, maar o zo gevaarlijk om in te zwemmen. De stroom is zo sterk dat je er gemakkelijk in meegesleurd wordt.
Isla Ometepe is dan weer een eiland gelegen in het meer van Nicaragua (148km lang en 55km breed) en heeft 2 vulkanen. Concepcion, de grootste van de twee is perfect gevormd en is bijna altijd omringd door dikke wolken die als een kapje de top bedekken. Het eiland is een goeie plaats om tot rust te komen en te genieten van mooie uitzichten op beide vulkanen. Zwijntjes en paarden lopen er heen en weer op straat (straat lees: aardeweg) en alles lijkt wat achter te lopen op de tijd. We hebben er verbleven op een koffieplantage, hebben een stukje van de vulkaan beklommen en het eiland verder ontdekt op de mountainbike. Eindelijk weer eens een fietszadel onder mijn kont...

Voor de rest ben ik dus in Granada gebleven waar ik vrijwilligerswerk gedaan heb bij de organisatie Building New Hope die 2 schooltjes opgestart heeft in de armere buurten van Granada. Ik heb er 2 weken meegeholpen in het ene schooltje alwaar ik voornamelijk 3 van de oudere leerlingen hielp met hun huiswerk. Mijn chemie, wiskunde en aardrijkskunde is voor de moment weer up-to-date. Verder was ik ook nog leerkrachtassistente bij de jongere leerlingen en kon ik knutselen met de allerkleinsten. Het is nog steeds heel aangenaam hier om met kinderen te werken. Ze zijn zo blij, vliegen je in de armen en zijn echt geínteresseerd in waar wij gringo´s vandaan komen, wat we doen thuis, waar onze familie is,...

Wat Granada zelf betreft kan ik het wat vergelijken met Antigua in Guatemala. Een koloniaal dorpje, huizen met prachtige gevels en zuilen, mooie kleuren, koetsen die dienst doen als taxi. Ook heel wat mooie kerken, allen uitgezonderd 1 gebouwd aan dezelfde kant van de stad (Granada was vroeger verdeeld in 2 delen: deel waar de indigene bevolding leefde en nog steeds leeft en deel waar de rijkeren en de Spanjaarden woonden). Men zegt trouwens dat hoe blanker de mensen hier zijn, hoe rijker...

Afijn, mis amigos, espero que todo va bien.
Besos y saludos